Aspergera? Nie znowu! Podwójna diagnoza i uczenie się kochania mojego stanu

Kiedy początkowo zidentyfikowano mnie z zespołem Aspergera, byłam przerażona. Absolutnie niełatwo było mi słuchać, że jestem „inny” i że mój umysł był i na pewno będzie ciągle inny. Wydawało mi się, że na pewno dostanę dożywocie – nieuleczalną diagnozę, w której na pewno nigdy nie wyzdrowieję. Uwaga, spoiler: pomyliłem się.

6005dd72a02e46895af9c539f881fd7f - October 20, 2021

Zostałem zidentyfikowany u moich bardzo wczesnych nastolatków po tym, jak moja siostra odkryła, że ​​robię sobie krzywdę. Natychmiast pobiegła do moich matek i tatusiów i rzuciła się na mnie. Twierdzę, że trawą, jakbym nadal jej za to nie lubił. Jednak z perspektywy czasu cieszę się i zawsze żałuję, że zrobiła to, co zrobiła po tym, co zobaczyła.

Moje samookaleczenie było niepożądanym objawem ekstremalnej psychologicznej blokady, której nie mogłam uruchomić. Po latach tłumienia wszystkich prawdziwych i zniuansowanych doznań, których nie mogłem odpowiednio udoskonalić, wściekłość zmieniła ból, niepokój, nienawiść do samego siebie i rozpacz, wynikające z lat dzieciństwa konsekwentnego i nieubłaganego zastraszania.

Potrzebowałem pomocy ze względu na to, że najwyraźniej sam sobie nie radziłem.

Wstępna diagnoza

Moi rodzice zabrali mnie na analizę z dwoma psychoanalitykami, którzy natychmiast ustalili, że mój brak wzroku ma kontakt z moimi podstawowymi zachowaniami, a relacje o nawykach samobójczych, które przeanalizowaliśmy podczas sesji, dość łatwo umieściły mnie w „spektrum ”. Zdecydowanie pamiętam ten dzień, gdy moja matka szlocha po mojej prawej stronie, mój tata spoczywa stabilnie po mojej lewej, a obaj psychoanalitycy patrzą na mnie z wyglądem tak chłodnym i ciemnym, jak przestrzeń, w której się znajdowaliśmy.

Naprawdę nie – i, szczerze mówiąc, nadal nie dostrzegam – aż tak bardzo w związku z moim stanem. Po przejściu do programu sesji leczenia domowego, który brytyjska Narodowa Służba Zdrowia (NHS) przechodzi przez swoją Służbę Zdrowia Psychicznego Dzieci i Młodzieży, Zostałem zwolniony i naprawdę nie myślałem o tym dużo później.

Założyłem zespół, zrzuciłem dziewictwo (niezwiązane z zespołem), pracowałem na pół etatu w sklepie spożywczym (związanym z pozbyciem się dziewictwa), wypróbowałem leki i zaprzyjaźniłem się z osobami, z którymi do dziś jestem tak blisko jak Byłem po tym.

Wydawało mi się, że po raz pierwszy w życiu byłam „normalna”. Miałem związki, w których naprawdę nie wydawało mi się, że muszę udawać inną osobę lub odgadywać, co uważam za odpowiednie. Prawie zdarłam ze sobą wystarczająco dużo cech, by zaangażować się w studia. Wziąłem rok przerwy i zainwestowałem 6 miesięcy w austriackie Alpy, prowadząc wypożyczalnię nart, budząc się każdego ranka z widokiem na wzgórza w moim oknie domowym i mając kaca. Życie było doskonałe.

Poradziłam sobie z programem na studiach, a jednak to zrobiłam. Wygenerowałem 4 liczby zobowiązań finansowych w różnych przekroczonych limitach, ale tworząc je, jestem po prostu jednym dochodem, dalekim od bycia wolnym od długów.

Zakochałem się, mocno. Zakochałem się mocniej. Zaniedbywałem wyczerpywanie. Zaprzyjaźniłem się z wieloma dobrymi przyjaciółmi i trochę porzuciłem. Grałem utwory i wykonywałem rymy, które właściwie skomponowałem, przed tysiącami osób. Życie było naprawdę wspaniałe.

Walczę o interes

Wokół tego czynnika na osi czasu wyjaśniam, dlaczego zacząłem ten punkt, omawiając moją początkową diagnozę, a nie tylko moją diagnozę. Skończyło się na tym, że zespół Aspergera nie znika po prostu, jak z pewnością bym chciał.

Około 2 lata wcześniej zacząłem mieć dość ekstremalne, spontaniczne i niemożliwe do opanowania katastrofy. Początkowo spowodowane niepowodzeniem w moim związku, zaczęły mnie zjadać i szybko stały się stosunkowo punktualną odpowiedzią na praktycznie każdy rodzaj scenariusza, który stymulował niekorzystne działanie psychologiczne. Przerażało mnie to i przerażało mojego towarzysza.

Te katastrofy z pewnością zaprowadziłyby mnie mentalnie w skrajnie mroczne miejsce. Były one również dosłownie i emocjonalnie stresujące, często trwające godzinami bez oznak rzucenia i całkowitego oczyszczenia mnie, gdy tylko w końcu się skończyły.

Teraz, jako całkowicie rozwinięty mężczyzna, który przechodził to jeszcze raz, było oczywiste, że potrzebuję pomocy, ponieważ samo to najwyraźniej nie poprawi się.

Miałem więcej oceny i naprawdę szybko ponownie zdiagnozowano zespół Aspergera – a może, biorąc pod uwagę, że nigdy nie ustąpił, poinformowano mnie, że nadal go mam. Po rozmowie z psychoanalitykiem usunąłem kilka notatników składających się z kontaktu z informacjami dla różnych systemów wsparcia, oprócz kompleksowej oceny i weryfikacji mojego stanu.

Szczerze mówiąc, byłam spustoszona i rzadko spotykałam się z wykazami prawdziwych i praktycznych szczegółów. Naprawdę nie chciałem uzyskać pomocy i absolutnie nie chciałem przebywać w pobliżu innych osób z autyzmem.

Połączyłem moją początkową diagnozę z wyjątkowo mrocznym okresem mojego życia i naprawdę czułem się, jakbym rzeczywiście zrobił takie skoki i kroki, aby wyeliminować się z tego miejsca, zdystansować się od mojej diagnozy.

Uważałem, że słowo Aspergera jest nieczystym słowem i absolutnie nie chciałem z nim nic zrobić. To, czego naprawdę nie rozumiałem, to to, że widząc to z powodu światła, po prostu robiłem dla siebie jeszcze gorsze rzeczy.

Zacząłem badać cokolwiek: każde słowo, które pojawiło się z moich ust, każde dziwactwo, każdy pomysł, każde partnerstwo z każdym kumplem.

Zespół Aspergera był winny każdej niedoskonałości w moim życiu, polegającej na tym, że byłam molestowana, każdy zakończony związek partnerski, każdy egzamin, który z pewnością oblałem, i każde podanie o pracę lub spotkanie, które tak naprawdę nie prowadziło do zadania.

Asperger zmusił mnie do tego; Asperger zmusił mnie do tego.

Im bardziej nim gardziłem, tym bardziej przejmował kontrolę nad moim życiem. Im bardziej nim pogardzałem, tym bardziej sobą pogardzałem.

Moja towarzyszka nie mogła sobie z tym poradzić, a ja nie mogłem jej krytykować, podobnie jak ja. Zacząłem brać sertralinę jeszcze raz – w rzeczywistości brałem ją z szóstym typem i jeszcze raz w moich wczesnych latach dwudziestych – i zacząłem być znacznie częściej brany psychicznie. Katastrofy właściwie minęły, a lekarstwo funkcjonowało, ale za cenę mojej zdolności do leczenia i przekazywania wszelkiego rodzaju uczuć poza skrajnie ograniczonym zakresem.

Wszystko to miało miejsce dzięki temu, że pozwalam, aby mój stan mnie zjadł, a zaniedbałem to, że mam Aspergera, a nie to, że ma mnie. Powoli, ale zdecydowanie, zacząłem podejmować inicjatywę zrozumienia siebie i zatroszczenia się o swoją wściekłość, dopracowując ją tak, by była raczej tym, czym jest prawdziwe uczucie.

Obejmując mój stan

Odstawiłem lekarstwa i zacząłem starać się jak najlepiej trenować i spożywać zdrową dietę tak wysoko, jak to możliwe. To może być trudne, gdy makarony z markowymi markami są tak niedrogie, ale ja również zajmuję się samokontrolą i kontrolą impulsów – raz jeszcze, stopniowo, ale na pewno.

Robię co w mojej mocy, aby kontrolować swój impuls do picia alkoholu jako narzędzia do radzenia sobie z trudnymi scenariuszami i dowiedzieć się, kiedy kłaniać się lub zarządzać scenariuszami społecznymi, które mogą mnie ugruntować. To operacja w postępie, ale wszystko to wynikało z aprobaty, że mam zespół Aspergera i dbania o to.

Jest częścią mnie; sprawia, że ​​jestem i kocham siebie.

Mam się czym pochwalić i mam wiele do zrobienia w swoim życiu. Nic, jak dotąd, miłość własna z pewnością nie zrobi mi czegoś wspaniałego, a negatywne myśli po prostu sprowadzą mnie dokładnie w tę samą otchłań, w której sam się znalazłem kilka lat temu.

Życie polega na lekcjach i ruchach. Niektóre dni z pewnością będą trudne, ale inne z pewnością będą cudowne. Pozostaję teraz w tak świetnym miejscu w moim życiu, że patrząc dokładnie, jak naprawdę się czułem 2 lata wcześniej, to praktycznie tak, jakby to nie ja również przeszłam to doświadczenie.

To tak, jakbym miała na myśli poprzednie życie lub jakaś osoba wszczepiła mi swoją własną pamięć wprost do mojego umysłu. Życie może być trudniejsze dla osób, które zakładają, wyglądają, mówią lub naprawdę czują się inaczej niż inni, ale nie jest to czynnik do rezygnacji. Jest to jeszcze bardziej czynnik upamiętniający mniejsze sukcesy w życiu i trudniejszą pracę do samodzielnego zweryfikowania, czy twój stan nie określi cię, jeśli na to nie pozwolisz.

Jeśli wstawanie wczesnym rankiem jest dla ciebie osiągnięciem, upamiętnij je sobie – po prostu może nie wracając do łóżka! Jeśli korespondencja z domownikami jest dla Ciebie osiągnięciem, upamiętnij ją, ale staraj się nie opuszczać jej jeszcze przez 6 miesięcy!

Jeśli kochasz swojego towarzysza, ale przez cały czas masz trudności z jego okazywaniem, zdobądź dla niego miesięczną rejestrację przesyłki kwiatowej. Cóż, to po prostu kwiaty – co to za czynnik? do,

Kiedy one, mogą sugerować kulę ziemską. Aspergera, dwa razy utożsamiano mnie z zaburzeniem What's, naprawdę czułem się tak, jakby na pewno dostałbym wyrok dożywocia. Przyszedłem. Rozumie się, że właśnie otrzymałem życie. Tylko, że nikt inny w tle lub przyszłości globu na pewno nigdy wcześniej tego nie doświadczy.

jak każda inna osoba.(*)