Onthulling van het mysterie achter niet-alcoholische leverziekte

Het mysterie achter de dreiging van niet-alcoholische leverziekte onthullenal

Niet-alcoholische leververvetting is wereldwijd de meest voorkomende leveraandoening en komt voor bij ongeveer 25 procent van de wereldbevolking. Meer dan 90 procent van de zwaarlijvigen, 60 procent van de diabetici en tot 20 procent van de mensen met een normaal gewicht ontwikkelt het. Een belangrijk kenmerk van de aandoening is de ophoping van vet in de lever. Een lever kan vet blijven zonder de normale functie te verstoren; vetophopingen kunnen echter overgaan in een zogenaamde niet-alcoholische steatohepatitis - een agressieve vorm van de niet-alcoholische leververvetting in combinatie met ontsteking en soms fibrose. Niet-alcoholische steatohepatitis kan leiden tot verdere complicaties zoals levercirrose, primaire leverkanker en uiteindelijk de dood.

Leverfibrose is een sterke voorspeller van langdurige mortaliteit bij patiënten met niet-alcoholische leververvetting. De mechanismen die ten grondslag liggen aan de progressie van de relatief goedaardige leververvetting naar gevorderde niet-alcoholische steatohepatitis en leverfibrose zijn onvolledig begrepen. "Het begrijpen van het mechanisme waardoor deze aandoening levensbedreigend wordt, is de sleutel in onze zoektocht naar de ontdekking van therapeutische oplossingen en preventieve maatregelen", zei Stephan Herzig.

Verlies van identiteit resulteert in disfunctie

De onderzoekers gebruikten vergelijkende genomica om mechanismen te analyseren die de ontwikkeling en gespecialiseerde functies van het meest voorkomende celtype in de lever, de hepatocyt, controleren. "Onze resultaten toonden aan dat hepatocyten tijdens de progressie naar niet-alcoholische steatohepatitis lijden aan gedeeltelijk identiteitsverlies, ze worden opnieuw geprogrammeerd", legt Anne Loft, eerste co-auteur van het artikel, uit.

Het mysterie achter de dreiging van niet-alcoholische leverziekte onthullenal

De herprogrammering van de hepatocyten wordt streng gecontroleerd door een netwerk van eiwitten die fungeren als moleculaire schakelaars, zogenaamde 'transcriptiefactoren'. Hun activiteit resulteert in de disfunctie van hepatocyten. Het netwerk van transcriptiefactoren dat dit proces regelt, speelt ook een rol bij de progressie van fibrose. "Deze bevindingen zijn belangrijk omdat ze de cellulaire mechanismen ontrafelen die ten grondslag liggen aan niet-alcoholische steatohepatitis. Weten over de rol van de eiwitnetwerken en het identiteitsverlies van hepatocyten geeft ons potentiële interventiedoelen voor de ontwikkeling van effectieve therapieën”, zegt Ana Alfaro, co-auteur van het artikel.

Op basis van deze bevindingen zal het nu mogelijk zijn om nieuwe benaderingen te ontwikkelen om bepaalde knooppunten in het eiwitnetwerk effectief te targeten om ziekteprogressie te voorkomen of zelfs bestaande fibrose te herstellen, iets dat tot op heden nog steeds niet mogelijk is.